کاشکی آخر این سوز بهاری باشد

کاشکی در بغلت راه فراری باشد

کاشکی از همه مخفی بشود این شادی

کاشکی وصل شود عشق تو به آزادی

کاشکی بد نشود آخر این قصه بد

خبر خوب اینکه رجبی نژاد ۲۰تا عکسمو انتخاب کرددددم و فقط می مونه ادیت و چیدنشون. این هفته جواب کنکورم میاد هرچی بشه مهم نیست حداقل تکلیفم معلوم میشه. ولی کاش قبول شده باشم:(

کم تر از یک ماه دیگه کنکور دارم و اصلا وضعیت خوبی هم ندارم فکر نکنم امسال قبول شم ولی از یه طرفم هیچ جوره نمی تونم ولش کنم و نخونم. به قول یکی از استادام چالشای زندگی مثل بازی کامپیوتریه دوست دارم تا جایی که جون دارم تا اون قلب آخر بجنگم براش. 

کارای دانشگاهم هست... و با وجود کنکور نمی تونم روشون تمرکز کنم... اصلا نمی دونم چی میشه! وضعیت خوب نیست

چند روز دیگه کنکور دارم و هیچ ایدهای راجع به اینکه قراره چه اتفاقی بیفته ندارم!

رفتم تو رابطهای که اصلا نمیدونم سر و تهش چیه و اصلا چی قراره بشه؟

بعد از کنکور و سفر احتمالی چند روزم به اصفهان باید پروژه نهاییم رو در عرض یک ماه تموم کنم که راجع به اینکه اصلا میتونم چیزی که استاد میخواد رو در بیارم یا نه هم هیچ پیش بینیای نمیتونم بکنم

اصلا نمی دونم قراره چه گوهی بخورم...

وقتی پادکست هاگیر واگیر رو گوش میدم،جای خالی همچین دور همی ای رو تو زندگیم عمیقا حس میکنم

داستانمو فرستادم برای مسابقه

و طبق معمول فیریک ثبت نشدن و درست ثبت نشدن و خراب بودن فایلو زدم

مامان رحمشو در اورد ولی جواب پاتالوژی گفت سرطان تو بدنش پخش شده...داشتم کم کم آب میشدم و خودمو آماده میکردم واسه ی آب شدن و تحلیل رفتن مامان زیر فشار شیمی درمانی ...که دکتر متخصصش گفت اصلا شیمی درمانادامه مطلب

ادمایی که یه عمر جنگیدن واسه ارزوهاشون و در یک آن همه چی پرپر شد

و حالا ازون لحظه دارم فکر میکنم

زندگی ارزش این همه دوییدنو داره؟

و اگه ندوئم چی!

سه روزه یه ریز دارم اهنگ دنگ محیا حامدیو گوش میدم

شاهکاره شاهکار...

ای کنار قد بلندم،نت واخون صدام...

امتحانارو تموم کردم.خوب بود

الان فکرم مشغول داستانمه

میدونم و نمی دونم که چی بنویسم

اومدم یکم از وبلاگا الهام بگیرم دیدم همش شده چس ناله های عشقی

قبلنا بهتر بود

یه سد امینی داشتیم یه ساترایی داشتیم

دلمون میخواست فقط بخونیم

الان چی

همه چی تباه!

دیشب همین موقع گفتم کاش مدیرم بگه از فردا دیگه نیا سرکار خودم روم نمیشه بگم و فردا صبح دقیقا همین پی امو بهم داد الان نمی دونم خوشحالم یا ناراحت تنها چیزی که ازش مطمئنم اینه که میخوام با حقوق این ماهمادامه مطلب

واژه ای که تا دو ماه پیش مارو یاد هرچی مینداخت به جز مرگ.واژه ها پدیده های عجیبین ،ممکنه یه اسمی تا دیروز برات هیچ حسیو تداعی نکنه ولی یهو یه شبه بتونه تک تک حروفش چهار ستون بدنتو بلرزونه.میتونه باعث بشه بعد گذشت سالیان سال هم وقتی تو گوشت زمزمه شه یه قطره اشک از چشمات بیاد...

چند روز پیش جواب پاتالوژی مامان اومد.تو رحمش سلول سرطانی دیدن باید رحمشو در بیاره.وقتی خبرشو بهم داد واسه اولین بار تو زندگیم زار زدم از ته ته قلبم زار زدم...مامان!مامان پروین من.از وقتی که خودمو شناخادامه مطلب

یکم خستم.یکم از یکم بیشتر خستم.نه خسته ی کار یا کلاس و دانشگاه!خسته ی زندگی...جمعه حس کردم قلبم دیگه این همه استرسو نتونه تحمل کنه و دیگه دلش نخواد که خونی پمپاژ کنه.بره یه گوشه یه سیگار روشن کن و بگه به من چه...ولی نکرد این کارو .. قلبم لج باز تر ازین حرفاس .مغزم ولی تقریبا یه یه هفته ای هست که به زور داره کار میکنه به زوووور